Czy Internet zabija zarazki po siedemnastej?

Nie twierdzę, że rozumiem Internet, ba, jestem jak najdalsza o tego, bo albo Internet jest kobietą i nie da się go zrozumieć, albo za zrozumienie go ktoś dostanie Nobla i na sto procent nie będę to ja, a mimo to po tych kilkunastu latach w sieci zaczęłam zauważać pewne zależności, które coraz częściej rzucają się ludziom w oczy, choćby te pytania retoryczne w nagłówkach, na które odpowiedź ZAWSZE jest jedna. NIE! A pytania są durne jak mało co. Na przykład: 

„Czy świat skończy się w niedzielę?” „Czy arbuz jest trujący”, „Czy paragony z Biedronki zabijają”…

No, ale o ile pytania już są „obcykane”, to idźmy dalej. Internet to właściwie nagłówki, clickbajty też, które zapowiadają seks „Dlaczego Anna Iksińska myła się we wtorek?” (bo myje się codziennie) , katastrofy „znany wróż kupił masło, to co zobaczył przeraża” (cena) , wyznania „Ewa Igrekowska. Wyznaje, że go kocha” (swojego kota) i poprzerywane milczenie.

Tak to ostatnie najbardziej mi się podoba, bo teraz co drugi człowiek „przerywa milczenie”, niektórzy dwa razy dziennie.

Ostatnio „Ekspedientka Biedronki przerywa milczenie”. (mówi, że woli płatności kartą).

Są też inne cuda, zdjęcie od czapy, nagłówek od czapy teść … tak, to samo. Zdjęcie, kobieta płacze, nagłówek „nigdy nie rób tego w łazience, to może cię zabić”, tekst, nie czytaj książek w łazience, bo zbierają się na nich zarazki.

Czy zauważyliście, że to wszystko to ściema, która bardzo ociera się o kłamstwo?

Niektóre żerują na najniższych instynktach tańcując wręcz na trumnach.

„Rozpacz w domu Iksickich, pożegnali ukochanego członka rodziny” (chomika)

Ale to jest coś tak normalnego (JUŻ NORMALNEGO NIESTETY), że nie ma o czym mówić.

Pojawiły się inne debilizmy.

To paranaukowe pomysły leczniczo zdrowotne.

Każdy się z tym spotkał.

Na przykład ktoś twierdzi, że banany są trujące po siedemnastej. Po szesnastej nie należy myć nóg. Do południa nie pije się kawy, bo powoduje martwicę włosów. Wody nie należy pić na czczo! Wodę należy pić tylko gorącą. Zielone warzywa są czerwone nocą. Herbata z cytryną zabija. Herbata bez cytryny jest trująca.

I tak dalej…

Ja kolekcjonuję pomysły tego typu do książek, niech się Internet na coś przyda.

Czytanie romansów szkodzi rodzinie.

Porządne kobiety nie czytują kryminałów, bo tam są przekleństwa.

Książki obyczajowe to instruktaż do zdrad małżeńskich.

Horrory mogą spowodować choroby psychiczne.

Fantasy to bajki, dorośli nie czytają bajek.

Erotyki powinny być zakazane dla kobiet zamężnych bo są forma zdrady.

O komediach nic nie zmalałam, a szkoda, ale i tak uważam że jest całkiem nieźle.

Trafiliście już na coś takiego?

Odrobinę KULTURY poproszę!

To co mnie dziś spotkało jest idealnym przykładem tego, że AI się do czegoś jednak przydaje.

 Mnie dziś UCZYŁO KULTURY!

Tak. Naprawdę, ale żeby to wyjaśnić muszę opisać pokrótce całe wydarzenie, inaczej moja lekcja kultury. Zamówiłam do paczkomatu jedzonko. Dobre, takie, że mniam!

I co zrobił paczkomat? Nie chciał otworzyć mi skrytki, to znaczy chciał, ale nie mógł.

Upał, że się leje z nieba, mojr jedzonko piecze się w paczkomacie, a szkoda, bo nie miało być pieczone.

Słońce wali, rozgrzewa mnie do czerwoności, oczy wyłażą mi z orbit głowa paruje, pocę się jak świnka Pepa na ruszcie, ale nic.

Dzwonię.

Jak paczkomat nie może to trzeba dzwonić. No cóż.

Coś lub ktos odbiera telefon i stwierdza, że moim konsultantem będzie AI.

Nie mam wyboru.

Konsultant oświadcza, ze mnie nagrywa i zaczyna mi tłumaczyć jak chłopu na między jak otworzyć skrytkę gdzie wpisac kod, jak pobrać aplikacje, w skrócie, zaczyna od dinozaurów. Przeczekuję.

AI pyta mnie, czy już jestem zadowolona.

Odpowiadam, że nie i ponawiam prośbę o otwarcie skrytki.

AI (i tu już wymiękłam) znów zaczyna pod dinozaurów, czyli po raz kolejny zaczyna mi wyliczać sposoby na otwarcie skrytki. To trwa. Z nieba leją się stopnie Celsjusza.

Nie wytrzymałam!

- DEBIL– krzyknęłam czym zastopowałam słowotok maszyny.

I nagle ona odpowiedziała.

PROSZĘ ZACHOWAĆ ODROBINĘ KULTURY!

I tak właśnie się stało bo zaniemówiłam.

Żeby mnie? Jakaś maszyna? No piiiip (tu wstaw przekleństwo) tak potraktowała? To piiiip (tu wstaw przekleństwo), piiiip (tu wstaw przekleństwo)… Mnie?

W końcu otworzył mi skrytkę.

Więcej się do niego nie odezwałam, ale jka ktos mi powie, że AI do niczego się nie nadaje, to jednak nie będzie miał racji.

Inna sprawa, gdybym była napakowanym osiłkiem, to nie wiem jak by teraz wyglądał paczkomat...

Ktoś pisze żeby czytać mógł ktoś?

Od jakiegoś czasu kupuję abonament na Empik GO i płacąc jakieś 50 PLN miesięcznie (około) czytam sobie co chcę. Albo czytałam, bo teraz to już nie mam żadnych szans.

Zazwyczaj robiłam tak, wchodziłam w reportaże, przeglądałam nowości, albo to co się pojawiło właśnie w abonamencie i mój głód na reportaż zostawał satysfakcjonująco zaspokojony.

Kiedy miała ochotę na jakąś komedię kryminalną wchodziłam w kategorie „kryminał”, i tam omijając te poważne, na które w danym momencie nie miałam ochoty wyszukiwałam sobie coś fajnego.

Tak było.

Niestety już nie jest,

Nagle zaczął mnie prześladować Bruno Błoński. To znaczy nie tak, wcześniej był Max Paradox i kilku innych, ale Bruno daje mi do wiwatu szczególnie, dlaczego?

Bo facet, (chyba facet, bo jest to raczej twór niż osoba), ostatnio zalał katalogi Empik GO swoją twórczością. Napisał (choć raczej stworzył) ponad osiemset pozycji, a liczyłam pobieżnie (piszę "pozycji" bo tu też nie wiedziałam co napisać, naprawdę trudno to nazwać książkami), które wytworzone za pomocą AI, albo nawet przez samo AI mają po 12 stron, w porywach do 24, dziwaczne tytuły, sztuczne okładki i zabierają miejsce oraz spokój ludziom takim jak ja. On sam pewnie coś zarabia, ale czy to w ogóle tak powinno wyglądać?

No dobra, reportaże to jeszcze, jeszcze. Co prawda autor pisze o wszystkim, a dokładnie o czym popadnie, o piwie, kuchni portugalskiej, snach, historii jazzu… Niestety zaczął pisać kryminały i fantastykę, nie sprawdzałam co jeszcze, ale przy tej płodności chyba można się spodziewać wszystkiego.

A wszystko po kilka, kilkanaście stron tekstu z bezsensem i błędami.

Trafiłam nawet na pozycję która ma jedną stronę (nie zapisałam tytułu,wtedy jeszcze nie byłam dostatecznie wkurzona) I teraz tak. Na tej platformie jest podobno 240 000 pozycji. Niedługo większość będzie wytworzona przez AI i naprawdę nie będzie się nadawać do czytania.

Chyba trzeba się pożegnać z Empik GO, bo nie chcę płacić za dostęp do czegoś takiego.

Pisarze, piszecie dla IDEI, czy dla PIENIĘDZY?

Wczoraj wieczorem grzebiąc się w jednej z platform czytelniczych (legalnych) w poszukiwaniu czegoś do czytania wpadłam na książkę jednego z bardziej znanych i poczytnych pisarzy. Nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie opinia pod tą książką. Nie podam tytułu, ani nazwiska autora, bo nie o jednostkową opinię tu chodzi, ale o całokształt.

Opinia, która uderzyła we mnie jak grom z jasnego nieba (tudzież wszystkie inne gromy) była zaskakująca.

A brzmiała ona.

„Książka średnia, widać, że napisana, żeby zarobić pieniądze”

I nagle dotarło do mnie, że osoba pisząca tę opinię naprawdę niewiele wie o świecie i wcale nie o pisarski świat chodzi.

Jak coś jest zrobione „dla zarobienia pieniędzy” musi być dobre, bo inaczej nikt tego nie kupi, pisanie dla idei jest skazane na porażkę, ideą się człowiek nie naje toteż ideowcy wymarli lata temu.

Z głodu, choć i gruźlica też się do tego przyczyniła.

Ludzie! Czytelnicy kochani!

Książki pisze się po to żeby zarobić pieniądze! TO JEST PRACA!

Pisarze też muszą jeść!

Pokutująca w Internecie opinia, że autor żywi się weną jest naprawdę błędna. Autor za każdą książkę dostaje pieniądze, (niestety nie tyle co na okładce), dostaje czasami złotówkę, czasami nawet mniej, ale czasami też więcej. Często pozwala mu to na kupienie chleba, masła, a nawet salcesonu, choć ludzie uważają, że pisarzom salcesonu jeść nie wolno, ani kaszanki, ani nawet wędzonych uszu! Autor powinien jeść szynkę (parmeńską de preference z truflami bo to eleganckie), a kiełbasę tylko w sytuacjach ogniskowych i z niechęcią, żeby podkreślić, że jest wielki, ale z ludem się brata, kiedy mus.

Trzeba przyznać, że słyszałam o pisarzach, którzy lubią być okradani, bo uważają, że to dobrze o nich świadczy.

Ja jednak wtedy czuję taki dysonans, jeden pisarz chwali się, że sprzedał cały nakład powieści i zarobi za to może z pół najniższej krajowej, (o ile nie jest wielki i bardzo znany) a więc bez luksusów, ale ktoś to kupił i zagłosował portfelem, że książka jest dobra, a drugi chwali się, że na gryzoniu ukradziono mu już kilka tysięcy plików i TO DOPIERO jest wielkość.

Mnie to przeraża.

Nie lubię być okradana i naprawdę lubię, kiedy ludzie kupują moje książki.

A jak wy?

Kochani znajomi pisarze, piszecie dla pieniędzy, czy tylko dla idei?

Reklama prawdę ci powie NIESTETY!

 

Każdy zna to uczucie wściekłości, kiedy po tym jak kupi przez Internet coś przydatnego zaczynają go nawiedzać reklamy dokładnie takich samych przedmiotów. Wściekłość to jeszcze nic, czasami pojawia się tez zażenowanie, kiedy musiałaś kupić deskę klozetową albo czopki doodbytnicze, a tu odwiedza cię kandydat na kandydata...

Ja rozumiem ideę, rozumiem reklamę, ale to to już przegięcie.

Każdy, nawet średnio inteligentny dziennikarz mógłby po prostu to jakoś zróżnicować cen pęd, ba nawet średnio inteligentny bot, czy algorytm mógłby to zrobić założywszy, że mało kto kolekcjonuje czopki doodbytnicze czy deski klozetowe, choć nie przeczę, zboczenia się zdarzają.

Sama znam człowieka kolekcjonującego maści na hemoroidy.

Mogło by być tak, że kiedy kupiłeś kukułki (cukierki oczywiście) to reklama podpowie ci choć karmę dla skowronków. Prawda, że to łatwe?

Rozsądniejsze byłoby pójście w inną stronę, kupiłeś kukułki, to może reklama ptasiego mleczka by była na miejscu? Rozsądek podpowiadałby nawet jakieś kocie języczki, bo i cukierek i stworzonko, ale rozsądku od dziennikarzy i botów nie wymagajmy, to coś nieosiągalnego. 

No chyba, że ktoś wyprodukuje wędzone karaluchy w czekoladzie.

Ale można by choć trochę inteligentniej. Kupiłeś wełnę na sweterek? Algorytm mógłby zaproponować ci wełnę stalową. Kupiłeś pojemnik na proszek do prania? Dostaniesz reklamę trumien. W koszyku umieściłeś zgrzewkę wody mineralnej? Natychmiast zaproponują ci leki moczopędne, ale nie.

To jednak niestety nie ma prawa być inteligentne, reklamy przecież nie po to są!

One mają być upierdliwe, powtarzalne, a jeżeli się da zawstydzające, bo teraz po wizycie na Allegro dostajesz swoiste „memento” i z rozrzewnieniem patrzysz na swoje zakupy sprzed wieków. O, kupiłem grabie ogrodowe, a jakie były poręczne, dziś już takich nie produkują, albo buty na obcasie? O jej kiedy to było! I co? Zalewasz się łzami zamiast sięgać po portfel...

Odwiedzając dowolne strony widzisz dosłownie wszystko! Wszystko to co kupiłeś.

I to może być naprawdę paskudne. Znam dziewczynę, którą rzucił chłopak, kiedy w reklamie jej laptopa zobaczył maść na szczury!

To jednak nie wszystko.

Otóż trwają prace nad tym, żeby istniał obowiązek pokazywania przyszłym pracodawcom stanu swoich reklam na dzień rozmowy kwalifikacyjnej.

Całe setki specjalistów pracują już nad ich interpretacją.

Maść na hemoroidy? Leń, ból doopy, nie usiedzi na jednym miejscu, prawdopodobnie będzie plotkował.

Książki? Marzyciel, będzie robił wszystko wykosić szefa, może zagrażać integralności grupy, przyszły alkoholik, ewentualnie, o zgrozo pisarz.

Karma dla kota? Nieodpowiedzialny, nie kocha zwierząt, nawet mu się nie chce do sklepu…

Makaron? Roszczeniowy. Zdziecinniały. Za dużo je.

Ser z truflami? Roszczeniowy, zdziecinniały, smakosz, będzie prosił o podwyżki!

Kiedy przyjrzałam się temu co „na dzień dzisiejszy” jak to się brzydko mówi jest u mnie tapecie, znaczy na tablecie, to wychodzi mi wełna stalowa, szampon dla alergików i sałatka tabbouleh…

Znaczy, że wkrótce zaczynam pisać nową książkę.

A jak tam u was...

Internet to stan ciągłego zagrożenia.

Wczoraj w nocy dowiedziałam się, że kuchenka gazowa chce mnie zabić z powodu upału, co o tyle mnie zdziwiło,  że powiadomiono mnie o tym późną nocą i to przez alert RCB. 

UWAGA STRZEŻ SIĘ!

Nie wpadam w panikę, kuchenkę mam od zarania dziejów, upały też jakieś bywały, żyję. Może jakoś się uda. Potem dowiedziałam się, że woda nie nawadnia, że sól jest lekarstwem na wszystko, że nie wolno jeść makaronu, glutenu, glutaminianu sodu oraz krwawego avocado.

Teraz czekam na zabójcze zamiary sprzętów gospodarstwa domowego, na szczęście nie mam termomixa, bo to podobno terminator w świecie AGD.

Przyczaja się nocą, włącza i robi kotlety z gipsu z rozmarynem i nutką lawendy, po czym rzuca nimi we właścicieli.

Ale to tylko sprzęt, jest jeszcze

DIETA niemiej mordercza.

Surowe owoce sklejają jelita, mąka jest trucizną, bo każdy kto ją kiedykolwiek jadł lub zje, niechybnie umrze.

Kawa zabija, chleb zabija, wódkę można pić, bo jest dla ludzi, ocet też, bo pomaga się odchudzać, ale broń boże owsianka z owocami.

Najzdrowsze mięso to wołowina  wagyu, ledwie 1099 za kilogram a durni Polacy nie chcą jej jeść!

Oddychanie zabija.

Wszyscy umrzemy.

A zapomniałam. Najgorsze co można pić to NIE alkohol, cola czy energetyki, ale… napoje dietetyczne.

Dobra, nie znam się, postanowiłam przestać jeść, pić i oddychać, ale co mi to da? Może zaoszczędzę na 10 deko wołowinki?

A nie, bo czerwone mięso zabija!

Ale, ale musze pracować!

Książka się sama nie napisze…

Choć jak widzę to też nie jest bezpieczne wyjście.

Książki są groźne! Ludzie opamiętajcie się!

Romanse, romantyzują małżeństwo, a małżeństwo wcale nie jest takie cacy, to patriarchat w białych rękawiczkach.

Komedie romantyczne? - Nie wolno żartować z uczuć!

Kryminały? - Wstydzilibyście zarabiać na cudzej śmierci!

Komedie kryminalne? - Jak można śmiać się z tragedii?!

Erotyki? - Porno się ogląda, a nie czyta!

Fantasy? - Nie, no ludzie, czas dorosnąć, a nie bajki czytać!

Komedia funeralna? -  Jaj ze zwłok sobie robić nie należy!

Powieść w środowisku kościelnym? Zakonnym? - Wstyd! Nie wolno! Zakaz! Polak tak nie robi!

Powieść historyczna - po co? Sienkiewicz dla pokrzepienia wystarczy, resztę można pominąć.

CZYTANIE ZABIJA!

I tak dalej.

I nagle widzę, że wszędzie jest zagrożenie, śmierć oraz nieodpowiednie zachowanie.
Czy myśmy przypadkiem nie oddali Internetu we władanie frustratów?

A wy w stosunku do swoich powieści jakie mieliście zarzuty?

Post nieco przeterminowany...

Udostępnianie starych postów nie ma sensu w ogóle, ale czasami ma go jeszcze mniej. Wczoraj zobaczyłam post z wychudłym koniem i podpisem „Jutro Zosia idzie na rzeź pomocy, udostępniajcie”.

Problem był taki, że post był sprzed 5 lat i ta sprawa została już jakoś zakończona, albo dobrze, albo źle, ale jednak definitywnie.

Pomyślałam, że może te kilka osób, które udostępniły wiadomość w sumie niezbyt miłą po prostu się zagapiło, tak jak niektórzy z nas przy sprawdzaniu daty ważności soli himalajskiej, albo fasoli mung. Nieopatrznie więc zwróciłam im uwagę, że post jest nieco przeterminowany.

Po czym okazało się, że jestem:

„Łachudrą bez serca, biedny koń cierpi, a ja się czepiam głupot” – fakt, ale mam na swoje usprawiedliwienie to, że daty bywają ważne, zwłaszcza w takich sytuacjach, a pomoc wstecznie nie działa.

Tę „łachudrę bez serca” jeszcze bym znosiła mam mózg i dystans do swoich wad, niestety dalej było tylko gorzej.

- "Wynocha z mojej ściany, mam prawo publikować co chcę” – tu się zgodziłam z prawie całą stanowczością, ma prawo, ale wyjaśniłam, że lepiej by było, żeby posty były aktualne, to pomoc by mogłaby być skuteczna.

Przecież po to się publikuje, żeby pomagać, a tym bardzie kiedy się udostępnia takie przykre wieści.

- Skąd wiesz, że nie będzie? No skąd, ha? Jak śmiesz coś takiego sugerować? Ha? Nie jesteś jasnowidzką. NIE WIESZ.

Otóż fakt, jasnowidzką nie jestem, ale WIEM! Wiem na sto procent.

- Minęło pięć lat. Pomoc nie działa wstecz wstecz, w czasie, przeciecz to niemożliwe.

Pani się zagotowała i rzuciła w mnie argumentem nie do odparcia.

- Bóg wszystko może!

W takiej sytuacji znikam, bo jeżeli już dochodzi do czegoś takiego, to w chwile potem lecą łzy i groźby karalne, oraz jeszcze gorsze wyzwiska, a dewotów się boję, bo tacy ludzie potrafią z bogiem (celowo małą literą, bo chodzi o każdego domniemanego boga) na ustach wbić ci nóż w plecy.

I nie ma znaczenia, że śmiecą, spamują, generują bezsensowny ruch w sieci, liczy się tylko „ja” , skoro „ja mogę areszta ma się zamknąć”.

Moja ściana i wolno mi.

I nikt nie pomyśli jakie to bezsensowne, bo gdzieś tam ktoś naprawdę potrzebuje pomocy, ale zmęczeni tego typu głupotami ludzie nawet nie przeczytajają, bo?

Bo już mają dosyć.

Mają prawo.